Weesp, april 2024

Nou, het vorige nummer van het ParaVisie Magazine hadden ze ook DE ROSITA kunnen noemen, zeg, hahaha! Helemaal met die grote foto van jou voorop. Modellen doen serieus mee, wanneer ze op de cover van de VOGUE hebben gestaan, en als je dat doortrekt, doe jij nu serieus mee dankzij de cover van de PARAVOGUE… Maar het is je helemaal gegund, dat weet je. Want ik weet ook hoe jij als een Ambassadeur voor Spirit je nek uitsteekt, wat je lang niet altijd in dank wordt afgenomen. 

Hoe ga je met kritiek en zelfs haatmail om? Los nog van het feit dat ik dat weinig ‘spiritueel’ vind, heb ikzelf daar nog niet echt last van gehad -even aftikken!-, maar ik kan me zo voorstellen dat het je niet helemaal onberoerd laat. Is dit iets waartegen je je kunt wapenen? Of kun jij het gemakkelijk van je schouders laten afglijden? 

NIW, je vraagt me hoe de spirituele wereld eruit ziet… ik heb eerlijk gezegd geen idee. Ik heb zelf nooit een BDE gehad (Bijna-Dood-Ervaring), en heb daar dus geen actieve herinnering aan. Als klein kind geloofde ik in een hemel, die eruitzag zoals het plaatje uit de kinderbijbel. Dat was een soort speeltuin annex dierentuin, waarin je altijd kon spelen met al het speelgoed en speeltoestellen, maar ook met dieren als leeuwen, lammetjes, aapjes, poezen en wat of wie dan ook. Er was altijd eten, ijsjes, drinken, limonade; Jezus was de spelbegeleider die ‘in liefde’ toekeek of alles goed was met iedereen. God was niet in beeld, die was naar het werk… 😉

Vandaag de dag beeld ik me in, dat de spirituele wereld een soort ‘droomland’ is, een “droom-dimensie” waar we ’s nachts ook naartoe gaan. En terwijl ik dit opschrijf, komt ook meteen het liedje van André Hazes en Paul de Leeuw boven: “Zwerver, gij vindt daar vrede, zieke, gij kent geen pijn; daar wordt geen strijd gestreden, daar waar mijn broeders ook zijn.” Dat dus. 

Dus STEL dat de spirituele wereld een ‘droomland’ is, waar we allemaal vandaan komen en allemaal naar terug gaan, waar alleen maar Licht en Liefde is, dan ontmoet je daar degenen van wie je ‘droomt’ dat die er zullen zijn, wanneer je overstapt. Dan herken je ze meteen, want je voelt wie ze zijn (geweest) in je leven. Dan speelt tijd en leeftijd geen rol, want dat is in dromen ook zo. En reizen ook niet. Want in je dromen ben je het ene moment in New York, een milliseconde later op Curaçao en weer een fractie later op de maan. Je komt dan ook je spirituele gidsen tegen, want ik droom soms ook weleens van ‘mensen’ die heel vertrouwd voelen, maar die ik niet bij naam en toenaam ken. 

Het verklaart voor mij ook hoe het moet zijn om dood te gaan – en die vraag heb ik ook weleens gehad: “Is doodgaan pijnlijk?”. Voor mij is doodgaan vergelijkbaar met in slaap vallen – dat doet geen pijn, nooit. Het enige verschil is dat je bij de overstap niet meer ‘wakker’ wordt in je aardse omhulsel. De spirituele wereld is voor mij dus een extra ‘droom’-dimensie die aan de menselijke dimensies wordt toegevoegd. Daarom begrijp ik ook dat overleden dierbaren altijd om ons heen zijn, ook al horen we ze niet, zien we ze niet en voelen we ze niet. Daarom begrijp ik waarom we als mediums -als we werken- in een soort lichte trance-staat of ‘flow’ moeten zijn, dan kunnen we dichter tegen die ‘droom’-dimensie aan schurken, zeg maar, waar we dan allerlei beelden, woorden, gevoelens of andere sensaties bij krijgen. Zo voelt het voor mij. En laten we wel wezen, we weten het pas echt, wanneer we zelf permanent in droomland verkeren. Toch? En dán is het maar te hopen, dat je een (trance) medium vindt die jouw ervaringen kan doorgeven… 

Over trance mediumschap gesproken, vind jij dat trance een specialisatie is binnen het mediumschap? Dat je pas met trance moet beginnen, wanneer je zelf al het een en ander hebt gedaan op het gebied van mediumschap? Of dat trance dé basis voor je mediumschap? Hoe kijk jij daartegen aan? 

Ik lees je! 

X Frank