Maarssen, 30 januari 2025

Hey Frankie, 

Ja, ik heb een tattoo en ik ben bezig met een nieuwe. Bij mij is een tattoo plaatsen een heel proces: ‘Waar zet ik ‘m?’, ‘Wat wil ik nu eigenlijk?’ en als laatste de overweging:  ‘Weet ik het zeker?’ En dat dan in een cirkel opnieuw en opnieuw, net zolang tot ik verliefd ben op wat ik wil laten zetten. Eigenlijk doe ik dit met alles en de laatste tijd helemaal. Wil ik het morgen nog, want wat echt een goed idee in het moment was, kan morgen anders zijn. 

Dat is wel eens anders geweest. Waarin ‘JA’ al viel, voordat ‘de vriend’: “Zeg, Rosita zullen we …?” had uitgesproken. Maar al doende leert men, zullen we maar zeggen. Of al vallende eigenlijk. Maar ik denk, dat ervaringen opdoen en daaruit leren hartstikke handig is. Tenminste, achteraf (grinnik) want in het moment dacht ik vaak: “Waarom in hemelsnaam zeg ik daar ja op?” En dan ben ik ook nog zo’n zeikerd, dat als ik A zeg, ik ook B moet zeggen. Want wie ergens aan begint… blabla. Maar dat gaat gewoon niet altijd op. In een bedrijf is alles vloeiend en stromend. Dus daarover nadenken heb ik echt moeten leren. Niet met gestrekt been erin, slaap er een nachtje over. Als ik dan nog ‘JA’ voel, ga ik er vol voor.

Je schrijft over stoppen met Spiriousity en het begrip dat we daarvoor hebben. Dat is niet eens aan de orde. Je moet doen wat goed voelt voor jou wat klopt. En daar heeft de ander maar begrip voor op te brengen, lijkt mij. Een keuze is een keuze, wat de reden ook is. Ik heb in alles gemerkt, dat als je dat niet doet, dan wordt het vaak ongemakkelijker. Je gaat je als mens dan toch anders gedragen en merkt dan steeds meer dingen op, die in eerste instantie leuk waren. Net als in een huwelijk wat jaren goed gaat; en ineens gaat alles slecht. Ik heb dat met een vriendin gehad, die ineens ging denken, dat wat ik op de socials plaatste, negatief naar haar was geadresseerd. Dan is er al lange tijd iets scheef bij haar tegenover mij en dat heeft ze niet benoemd of genegeerd. En dan ga je onbewust iets zoeken. Om maar te kunnen bevestigen voor jezelf, dat de ander slecht voor je is. 

Ik ben er een groot voorstander van om open en eerlijk te zijn wat betreft mijn gevoel. En hoe ik dingen ervaar en zie. Dat haalt dan wat sneller ruis van de lijn. Maar dat is ook een eigenschap die andere mensen moeilijk vinden. Want de ander denkt dan vaak in termen van ‘ruzie’ of ‘de kift’. Maar ik merk dat ik mezelf niet meer zo serieus neem, waardoor het juist meer overkomt. En omdat je het niet zo slecht bedoelt, merken de anderen dat ook. Of ze zeggen het niet 🙂

Het was niet zo, dat er eerder het stempel ‘goed’ of ‘fout’ op zat, maar wel gereserveerdheid, hoe kom je over en dergelijke. Tja, dat doet Rosita niet meer. Net als met jouw tattoo. ‘Laat onze naam waarheid zijn’, vrij vertaald door mij als: laat onze nalatenschap goed zijn. Want de waarheid is ook zoiets. Ik geloof iets pas als het twintig keer aan me gepresenteerd wordt. Net als toen ik ging spreken vanuit de trancestaat. Dat moest echt bewezen worden met naam en toenaam, wie er door mij heen sprak. Gelukkig heb ik dat gekregen en ben ik daarna veel meer in vertrouwen gegaan met de ongeziene wereld. En neem het sneller aan als spirit het zegt. Nu bijvoorbeeld heb ik de toestemming en de aanmoediging om de gekregen filosofie (de wijsheden uit de spirituele wereld) te gaan delen. Eerder was ik nog huiverig, ik voelde het al wel, maar ja, dat bewijs, hè. Dus ik ga een boek schrijven over deze wijsheden. 

Wat is jouw wens om nog een keer te gaan doen met mediumschap? 

Later!  Rosita X