Maarssen, 18 december 2024

Hey Frankie, 

Ik heb niet zozeer een link met spirit via muziek, maar meer met het feit dat alles trilling en vibratie is, en dus ook muziek. Het is sfeerbepalend en tegelijkertijd ook heel persoonlijk. Ik houd enorm van harde gitaren en ouderwetse hardrock. Maar dat heeft niet per se een link met mijn mediumschap of spirit.

Met ethiek in mediumschap heb ik dan weer wél erg veel. Maar ook andersom vind ik het bijzonder ingewikkeld. Ik bedoel de ethiek naar mediums. We krijgen zo vaak te horen wat we als medium wel of niet moeten doen, of wat we moeten laten. Dat er een handboek zou moeten zijn wat te verwachten van en met een medium:

1. We voorspellen geen toekomst, we zien enkel een potentie van jouw verlangens en talenten.
2. We pakken geen telefoonlijn op; we vertalen een taal van trilling en vibratie.
3. Als we de loterijnummers wisten, waren we allang geen medium meer 😊, maar zaten we op de Bahama’s met de hele familie.
4. We vragen geld voor onze tijd, en niet voor ons talent.

En ga maar even door.

Ook word ik altijd stapelgek van de nog steeds hardnekkige anekdotes over dolende zielen en kwade geesten. Of de wildwestverhalen dat men niet naar het licht kan. Dat doet me ergens ook pijn. Het zijn verhalen die mediums vertellen aan klanten. Zoals: “Je kind is nog dolende, want ik kan haar niet te pakken krijgen.” Neem verantwoordelijkheid, denk ik dan, en zeg: “Ik kan het niet.” Of: “Ik ben je medium niet.”

Ik zou ook aan de lijst toe willen voegen: We vallen geen “doden” lastig. We verstoren niets. Ze komen vrijwillig naar ons toe. Die uitspraak, “Je moet de doden laten rusten,” daar word ik griezelig van als men dat zegt. Alsof we iets heel ergs doen.

Ook die andere zin: “Laat je er niet mee in.” Alsof wij de slechten zijn. Alsof we de duivel zelf zijn. Terwijl we een wereld van liefde dienen. Een wereld die zo enorm groots is, dat we er niets van begrijpen. Dat willen we wel – tenminste, ik wil dat graag. Maar dat kan niet. Want we zijn hier beperkt door het menselijke aspect. We hebben een beperkt zicht op de ongeziene wereld, de wereld achter de sluier, de spirituele wereld, welke woorden je ook gebruikt.

Wat me ook mateloos bezighoudt trouwens, is de eeuwige vergelijking met Char Margolis, Derek Ogilvie, Jomanda… Maar nooit met Allison Dubois, Tyler Henry, of Long Island Medium. Altijd met de “aparte”, de “rare”. Waardoor ik in ieder geval altijd met geknepen billen zeg dat ik mediumschapsleraar ben. Niet omdat ik het niet durf te zeggen, maar omdat ik de reacties eigenlijk al weet.

Waardoor er ook een bepaalde natuurlijkheid weg is, als ik bijvoorbeeld iemands geliefde voel tijdens een etentje. Want: RAAR. Ik heb het best vaak dat ik iemand ervaar tijdens een gesprek. En als je me kent, zeg ik dit ook gewoon, maar nooit zomaar tegen vreemden. En dat is eigenlijk wel heel gek, want je haalt dus ook iets spontaans weg. Terwijl mediumschap iets natuurlijks is.

Ik had een paar maanden geleden een etentje, en ik voelde een man dichtbij komen. Ik was met een bekende en zei dat ik iemand voelde die aan aids was overleden, met een mooie boodschap. Het was wel uitgebreider dan dit, maar je snapt mijn punt denk ik. Die persoon ging naar huis met dit verhaal. En degene thuis – waar het de broer van was – was zo geraakt en diep dankbaar. En heeft nu ook de weg naar mediumschap gevonden.

Hoe mooi dat zoiets spontaans zo’n uitwerking heeft. Daarom zie je ook vaak in sessies dat er bekenden komen via een ander. Om iets door te geven aan die ander. Want deze persoon zou zelf waarschijnlijk nooit naar een medium gaan. Dat vind ik dan zo mooi. Dat ze via een ander iets willen doorgeven. Om te laten weten: “Ik ben hier en het gaat goed met me.”

Ik heb daar veel mooie verhalen over.

Hoe reageerde jouw omgeving op jou als medium? 

Rosita X
Rosita X