Maarssen, 15 juli 2024,

YO Frank!

Of ik dat ken. Hou op! Weet je wat ik het ergste vind? Dat de schuld bij een ander wordt neergelegd in veel van deze verhalen. Bijvoorbeeld: ‘je kind kan niet naar het licht en dat is jouw schuld, want je houdt hem vast. Door jouw verdriet kan hij niet door.’ Dat doet me zo’n pijn. Want ten eerste heeft de moeder waarschijnlijk al een rot gevoel over de dood van haar kind: ‘Had ik dit, had ik dat’, noem maar op en dan krijg je nog even een overtreffende trap van ellende. ‘Je kind kan niet naar het licht en dat komt door jou!’ Nog een voorbeeld: ‘Ik kan geen contact krijgen en dat komt, doordat ze nog niet in de spirituele wereld zijn, ze zijn dolende.’ De schuld geven aan de ander dus. Want ten eerste is er niet zoiets als dolende zielen. Zo’n medium zegt eigenlijk: ‘Ik kan het (vandaag) niet’ en wijst dan gelijk even naar jouw geliefde in spirit die zich niet meer openlijk kunnen verdedigen. Er wordt zoveel onzin verteld over die mooie wereld. En ik merk dat mediums vaak niet verder denken dan het verhaal dat hen het beste uitkomt. 

Ik kan een boek schrijven over al die aannames en vaak goedbedoelde, maar loze zinnen. Net als dat er een donkere plek in spirit zou zijn die ons verleidt en dat daar dan aandoeningen vandaan komen. Ik denk dan: ‘Besef je wel wat je zegt?’ Dat iemand autisme heeft en dat komt daardoor. Of dat, als je niet begrijpt wat er in een huis gebeurt, je maar roept dat het er bezeten is. In plaats van echt eens zonder mening te gaan voelen en ervaren. Nog zo één: ‘Ik weet dingen die ik niet ga zeggen. Ik ben het “medium” dat alles weet en dat ga ik je dus niet vertellen.’ Hoe vaak mensen mij niet vroegen aan het einde van een sessie: ‘Heb je alles gezegd?’ Ja! Waarom denk je dat ik dat niet zou doen? Om het verhaal te horen dat andere mediums zeggen dat ze dingen krijgen die ze niet mogen zeggen. Dat maakt me zo radeloos.

Want ten eerste is Spirit zo intelligent dat ze nooit iets geven dat je niet mag doorgeven. Ten tweede zouden ze nooit iets geven wat je schaadt, ten derde -had ik al gezegd- dat het me frustreert. Als ze iets niet begrijpen, dan roepen ze maar wat en dat wil ik geen mediums noemen. Op zich snap ik wel waar het vandaan komt. Echt! Denk maar even terug aan de uitspraak: ‘je kind kan niet verder’. Eigenlijk zeggen ze: je kind ziet je verdriet en vindt dat lastig om te zien. Want ze zijn niet weg, ze zijn er nog. En dat stukje van ‘ik wil je verdriet niet zien’ kun je dus verkeerd vertalen. En in vertalen gaat veel mis niet allen bij mediums. Dus het is iets voor hier ons aardse bestaan, ons mens-zijn. Wij moeten wennen aan zonder hen te zijn. Fysiek zonder hen te zijn. En we verbasteren dat gewoon maar even en, hop, meer onzin loading. Ik kan er niet zo goed tegen dus. Al mijn info check ik tig keer. Ga op onderzoek, vraag mediums in de trance-staat. Om zo de echte spirituele wereld een stem te kunnen geven, want daar zit tenslotte de intelligentie. Ze zijn zo slim dat het soms gewoon bizar is. Al die mooie filosofie en dan zeggen mediums dit. 

En ik heb zulke mooie dingen meegemaakt. Dat ik het gewoon niet snap, waarom je niet op zoek gaat intern en niet gelijk wijzen naar het grote onbekende. Frank, wat is het mooiste wat je tot nu toe mee hebt gemaakt met spirit? Ik zou daar dagen over kunnen praten. Zoveel moois zo uniek. 

Wat ik persoonlijk meemaakte wat als demonische benoemd kan worden is toen mijn broer op sterven lag en we op de bank zaten stond er een schaal kaarsen op tafel en ineens ging 1 kaars heel raar vlakkeren. En de lont en het vlammetje kwamen los van elkaar. De vlam danste dus boven de kaars en dat zagen mijn man en ik allebei. We keken elkaar aan en 5 minuten later ging de telefoon. 

Ik lees je.

Rosita X