Maarssen, augustus 2024

Hey Frank,

Nee, dat herken ik niet, om maar even met de deur in huis te vallen. 

Ik ben nooit bang na rust dat het niet meer werkt. Sterker nog, het werkt juist beter na rust. Ik houd in de zomer altijd een soort sabbatical. Ik kan moeilijk nee zeggen en ik loop soms echt op mijn tenen met ja zeggen en werk aannemen. En ga dan maar door en door. Dus sabbatical. 

Na een rustperiode en niets met “ze gedaan te hebben” ga ik als eerste heel veel dromen. Dat duurt een week of 2. Daarna ‘verruimt’ mijn hoofd (klinkt als een goede trip) en dan komt er letterlijk ruimte. Ik verbind me dan ook niet echt met spirit. Ik ben er niet zo mee bezig. Maar als het moet, dan zijn ze er. Het is niet dat ik dan een uitknop heb. Maar ze laten me even. Ze weten namelijk echt wel wanneer ze nodig zijn. En dat is niet bij het boodschappen doen. Dan heb ik gelijk een mooi verhaal. Ik was met onze dochter op vakantie en ik wist: er is iets thuis. Nu hebben we zo’n app waarin je elkaar kunt volgen. Zie ik dat mijn ouders in het ziekenhuis zijn. Nu is dat op zich best normaal, omdat ze regelmatig op controle moeten. Alleen, ik kreeg ze niet te pakken. Niemand wist iets. Maar dit voelde niet oké. 

Ik wierp mijn aandacht naar spirit en vroeg om hulp! Ik kreeg de naam van mijn vader. Uiteindelijk bleek dat hij een heel leger embolieën in zijn longen had. En dat het kantje boord was. Ik zat in Griekenland, dus ik was een beetje in paniek. Ik riep letterlijk naar spirit: “Ik moet gewoon weten wat te doen: moet ik terug? Help me!” Ik bel mijn moeder -die nooit opneemt- op haar mobiel. En gelukkig, ze neemt op. Ik hoor de dokter op de achtergrond. Waarom ik wist dat het de dokter was, geen idee. Ik dwing af dat ze me die dokter geeft. Ik zeg bewust ‘dwing af’, want de generatie van mijn ouders en dokters… Ik krijg hem wonderbaarlijk te spreken, leg hem uit waar ik ben en dat ik zijn eerlijke verhaal wil. 

“Dat doen we niet zo”, zegt hij, en begint het hele verhaal toch te vertellen. En ook de woorden ‘het is oké nu’, en ‘als er iets gebeurt, is hij veilig en gaan we dotteren’. “We houden hem vannacht op de ic en morgen gewoon op zaal.” Toen wist ik: ik hoef niet nu gelijk terug en ik wacht het even af. Later kon ik met mijn vader videobellen, hij was oké en rustig. Dan bedank ik spirit echt. Die toevalligheden die ze dan creëren, dat vind ik geweldig. 

Ik ben ook niet teruggegaan. Het gaat nu goed met hem gelukkig. Maar om terug te komen op mijn menselijke twijfel, die zit weer in hele andere dingen. Mijn twijfel zit veel meer in: “Was het wel goed genoeg, heb ik genoeg feiten gegeven na een demonstratie mediumschap? Echt de overleden doorgeven zoals die was?” Ik leg de lat namelijk megahoog. Ik ben van mening dat je veel feiten uit iemands leven moet geven. Als we aan ons eigen leven denken, is dat ook niet ze was aardig, ze kookte graag en ze was zorgzaam. Ik hoop dat men ook oppikt welke muziek ik leuk vind, welke gerechten ik graag kook. Welke herinneringen we hebben, wat we gedaan hebben, wat we gelaten hebben. Alles! En ik snap dan nog steeds niet dat ontvangers genoegen nemen met : “ik heb hier je oma en je krijgt de groeten”, maar dat zal mijn frustratie altijd blijven. Dus die twijfel is er altijd. En toch word ik zo blij van het werk. Contacten geven om te laten zien de dood niet bestaat! Mijn mooiste contact ooit gekregen was in Engeland (15 jaar geleden) van mijn broer, 2 mediums, 1 spirit-artist. Zowel het medium dat tekende, als degene die feiten gaf, het was zo goed, zo duidelijk en veel. Dat ik deze ervaring meeneem in mijn ziel en bij me draag elke keer als ik werk. En dan is de lat een liefdevolle drive geworden. Wat was jouw mooiste contact van een medium? Tot snel!

Rosita X