Maarssen, 2 juni 2024

Hey Frank! 

Het ego! Laat ik zo beginnen: ik geloof niet in reïncarnatie. Ik geloof niet dat we na dit leven nog een aards leven gaan hebben. Ik denk namelijk in termen van ervaringen opdoen voor de ziel. En die hele hype van reïncarnatie is mijns inziens bedacht om mensen in het gareel te houden. Als je te slecht werd, dan de vinger wijzen, anders kom je terug als … vul maar in. 

Toen ik klein was, was een statement van mijn vader altijd -als iemand iets heel erg meemaakte en het nooit meer goed leek te komen-: ‘Die is vast heel slecht geweest in zijn vorig leven.’ Dit was uiteraard een grap, maar ik denk dat het wel zoiets is waarom we dit bedacht hebben. 

Ik geloof dan wel weer in ervaringen buiten het aardse om. Ik ben nu weer gefascineerd door het fenomeen ‘Atlantis’. We hebben goede apparatuur op aarde, die door lagen heen kunnen kijken. En waarom vinden we dan die gezonken stad niet? Dat fascineert me vanaf kinds af aan al. Ik las er een boek over en het liet me niet meer los. Heb heel wat uren in de bieb doorgebracht en later op internet gezocht om er zo veel mogelijk over te zoeken en… nooit te vinden. Tot James, een van mijn gidsen, vertelde: “Atlantis is een ervaring in de spirituele wereld.” En dat ben ik dan nu weer aan het onderzoeken. Want stel dat dat zo is, dat zou ook gelijk weer een hoop andere dingen verklaren. Dan is de ervaring van een leven in Atlantis een ervaring in de SW, en dan gaan we ineens heel anders naar deze plekken kijken, lijkt mij. En het sluit ook mooi aan op de mythologische verhalen van Plato die over zonnevloed vertelde… en waar hebben we dat meer gehoord? De ark van Noach, ja. Ook daar is nooit enig bewijs van. En als we blijven zoeken naar iets wat een mythe is, dan zijn we nog wel even bezig. 

Wat als deze mythes eigenlijk inspiraties zijn vanuit spirit? Is het dan ook niet zo -en hier komt het ego-, dat de mens en dat ego de verhalen wil vermenselijken? Dat wij dat menselijke ik stuk willen gebruiken om iets te verklaren? 

Ego in het Grieks betekent ik. Als we het ego als het stuk zien wat bij “het vlees” hoort, dan is het ik-stuk, het ego, heel normaal. En logisch dat we dat groter maken dan we zouden moeten doen. Want we zijn namelijk mens en dat is al een heel ding. Je vraagt me hoe dit zich verhoudt in het mediumschap? Of moet ik zeggen in het medium? 

Er is een balans nodig en die balans moet je altijd zoeken. Te weinig ik is niet oké, maar te veel ook niet. Te weinig zorgt ervoor dat die ‘duivel op je schouder’ harder schreeuwt door bijvoorbeeld in mediumschap te roepen “kun je niet”. Te veel is in het mediumschap: overschatting. Bijvoorbeeld wanneer je gaat werken terwijl je er eigenlijk nog niet klaar voor bent, dat kan zo erg zijn dat je zelfs schade kan berokkenen aan anderen. Te veel kan ook zijn: “Ik ben geweldig en jij niet.” Dus je hebt aan de ene kant het ego nodig om te gaan staan om een demonstratie te geven, aan de andere kant heb je nederigheid nodig om weer te gaan zitten. En die balans moet je steeds opzoeken, vind ik. 

Mediumschap is namelijk een talent van de ziel, maar een onzekerheid van het ego. Ik sprak al eerder over Plato en over zijn theorie van de ziel. Hij was van mening dat de ziel uit meerdere stukken bestond. Drie, om precies te zijn: de Kennis (logos) spirit (thymos) begeerte (eros). Wat we dan weer zouden kunnen vertalen als de mind, ziel en het hart. Plato was van mening dat de ziel voortleefde en de kennis met je meereisde. Waar later in de geschriften weer reïncarnatie van werd gemaakt, die Mensche toch. 

Mijn vraag aan jou is eigenlijk een uitstapje: “Geloof je in buitenaards leven? Zo ja, hoe zie je dat dan? Zo nee, wat is dat dan, wat men ziet of ervaart?” Ik lees je! 

Rosita X